/// به سراغ من اگر می آیید/// نرم و آهسته بیایید/// مبادا که ترک بردارد/// چینی نازک تنهایی من///
در اين قسمت سعي دارم پاسخگوي خواسته هاي شما دوستان عزيز باشم شما ميتوانيد موارد در خواستي و مشکلات خود را به دو صورت ايميل يا نظر (در همين قسمت) به من منتقل کنيد که در صورت توان پاسخگويي منتظر پاسخ آن در اين وبلاگ و يا ارسال پاسخ به ايميلتان باشيد.
(موارد در خواستي شما ميتواند شامل : اينترنت ، رجيستري ، ماهواره ، برنامه و ... باشد)
شعبان شد
عشق از راه آمد
عطر نفس بقيةالله آمد
با جلوه ي سجاد، ابوالفضل و حسين
يك ماه و سه خورشيد در اين ماه آمد
عيد شعبان مبارك.
!!!!!!!!!!!! برو ببین حال کن!!!!!!!!!!!!
!!!!!!!!!!!! بقیه اش رو هم بخون حال کن !!!!!!!!!!!!
آن که مي گويد دوستت دارم
خيناگر غمگيني ست
که آوازش را از دست داده است
اي کاش عشق را
زبان سخن بود.
هزار کاکلي شاد
در چشمان توست
هزار قناري خاموش
در گلوي من
عشق را
اي کاش زبان سخن بود.
آن که مي گويد دوستت دارم
دل اندوهگين شبي ست
که مهتابش را مي جويد
اي کاش عشق را
زبان سخن بود.
هزار آفتاب خندان در خرام توست
هزار ستاره گريان
در تمناي من
عشق را
اي کاش زبان سخن بود.
اينجا من هستم ؛ تهي از زندگي و روزمرهگي
خاليتر از هميشه؛ با کلافي درهم و پيچ در پيچ
معني سکوتم را با چشمانم برايت بارها فرستادهام
اينجا من هستم با آوازي که هرگز نشنيدي
من هستم و سازي مبهم
اينجا من ماندهآم تنها در پس اندوه صداي کهنه سازم
من هستم و گلي پرپر شده از عشقي کور
من هستم و يکرنگي شکستهام
اينجا در شهري دور من ماندهام به انتظار هر لحظه که ميايي
در شهري خاک گرفته و غروبي تنگ
که سينهام را هر آن ميدرد
اينجا من ماندهام و سرمايي که استخوانم را داغان کرده است
من هستم سيمايي شکستهتر از هميشه
اينجا من هستم و خيال هميشگي چشمان مشکي تو
حتي كلمات هم دگر از نوشتن دردهايم عاجزند
خشك و پژمرده ، تا روي زمين خم بوديم
گفتنيها كم نيست ، من و تو كم گفتيم
مثل هذيان دم مرگ ، از آغاز چنين ،درهم و برهم گفتيم
ديدنيها كم نيست ، من وتو كم ديديم
بي سبب از پاييز ، جاي ميلاد اقاقيها را ،پرسيديم
چيدنيها كم نيست ، من و تو كم چيديم
وقت گل دادن عشق ، روي دار قالي
بيسبب حتي ، پرتاب گل سرخي را ، ترسيديم
خواندنيها كم نيست ،من و تو كم خوانديم
من و تو ساده ترين ،شكل سرودن را
در معبر باد ،با دهاني بسته وامانديم
من و تو كم بوديم
من و تو ، اما در ميدانها
اينك اندازه ما ميخوانيم
ما به اندازه ما ميگوييم ،ما به اندازه ما مي چينيم
ما به اندازه ما مي بوييم ،ما به اندازه ما مي روييم
من و تو كم نه كه بايد شب بي رحم وگل مريم وبيداري شبنم باشيم
من و تو خم نه و درهم نه وكم نه ،كه ميبايد ،با هم باشيم
من و تو حق داريم در شب اين جنبش
نبض آدم باشيم من و تو حق داريم كه به اندازه ما هم شده با هم باشيم گفتنيها كم نيست
پشت ميز قمار دلهره عجيبي داشتم
برگي حكم داشتم
و ديگر هرچه بود ضعيف بود و پائين
بازي شروع شد
حاكم او بود و من محكوم
همه برگهايم رفتند و سربرگ بيش نماند
برگي از جنس وفا رو كرد ، من بالاتر آمدم
بازي در دست من افتاد
عشق آمدم ، با حكم عشوه و ناز بريد
و حكم آمد از جنس چشم سياهش
زندگي
حكم پايين من بود
و
من باختم!
چندين هزار قرن
از سر گذشت عالم و آدم است
وين كهنه آٍسياي گرانسنگ است
بي اعتنا به ناله قربانيان خويش
آسوده گشته است
در طول قرنها
فرياد دردناك اسيران خسته جان
بر ميشد از زمين
شايد كه از دريچه زرين آفتاب
يا از ميان غرفه سيمين ماهتاب
آيد بروي سري
اما
هرگز نشد گشوده از اين آسمان دري
در پيش چشم خسته زندانيان خاك
غير از غبار آبي اين آسمان نبود
در پشت اين غبار
جز ظلمت و سكوت فضا و زمان نبود
زندان زندگاني اسنان دري نداشت
هر در كه ره به سوي خدا داشت بسته بود
تنها دري كه راه به دهليز مرگ داشت
همواره باز بود
یارب برسان آن شاه غیبت را فرزند علی ابن ابیطالب را
